Moją formą wyrazu jest zarówno płaskorzeźba jak i rzeźba pełna.
Tworze pomimo albo obok mojego codziennego zajęcia, tworze intuicyjnie rzeźbiarską formę z pamięci na podstawie sumy wrażeń i przemyśleń. Mój zamiar nigdy nie jest do końca sprecyzowany zanim nie zaczne pracować.
Szybuję miedzy niewiadomą a nadzieją. Czasami przychodzi moment w którym rzeźba ożywa, usamodzielnia się i
dyktuje dalsze moje gesty konieczne i słuszne.
Podporządkowywuje się odsłaniającej logice i rytmowi ,staje się niemożliwą w inny sposób do zrealizowania formą poznawania.
Niestety są to tylko krótkie chwile lub godziny. Po tym zaczyna się wykańczanie, gdzie włączają się
umiejętności i przyzwyczajenia.
Moja twórczośc inspirowana jest przez polską sztukę ludową a szczególnie przez tzw. Świątkarstwo.
Świątkarstwo to sposób w jaki mniej lub bardziej uzdolnieni rzeźbiarze wiejscy wykonywali postacie
świętych do stojących na rozdrożach kapliczek.
Szczególną role w tej twórczości odgrywa postać Chrystusa
Frasobliwego, smutnego i zadumanego, bolejącego nad niedolą pańszczyznianego chłopa i pod rozbiorami cierpiącej Polski.
Własnie to zadumanie i smutek odbijają się w moich pracach.
Traktuje sztukę ludową jako sztukę żyjącą. Widzę w niej interesującą mądrość poszanowania materiału
i prostoty kompozycji.
Jestem zachwycony syntetycznie zamkniętą formą i minimalną iloscią artystycznych
srodków za pomocą których zostaje osiagnięty olbrzymi zamierzony efekt.
